پنجشنبه ۶ آذر ۱۳۹۹ ,26 November 2020
0
Share/Save/Bookmark
۰
تاریخ انتشار : جمعه ۱۲ دی ۱۳۹۳ ساعت ۰۸:۵۵
درخشش نور امید در چشمان روشندل سیب وسورانی
 
روزها می گذرد، روشنایی به تاریکی مبدل می شود و دوباره تاریکی به روشنایی، در چشمان روشندلان زندگی رنگ دیگری است اما دل هایشان همیشه روشن است.
به گزارش سرویس اجتماعی عصر هامون به نقل از سیب وسوران، روز‌ها می‌گذرد، روشنایی به تاریکی مبدل می‌شود و دوباره تاریکی به روشنایی، در چشمان روشندلان زندگی رنگ دیگری است اما دل‌هایشان همیشه روشن است.
شاید بینایان باشند که در سایه سال ها تلاش بی هدف و دست و پنجه نرم کردن با مصائب و سختی ها، هنوز مسافر پس کوچه های گمراهی باشند. دقایقی را پای صحبت ودرد دل دختر روشندل سیب وسورانی نشستیم تا از داستان زندگی اش وآینده روشن پیش رویش برایمان بگوید.
وی این گونه آغاز می کند: آسیه رضایی هستم ۲۳ ساله و دارای معلولیت قانونی که اجسام را تا فاصله یک متری می بینم.
هم اکنون در رشته تاریخ درمقطع کارشناسی در دانشگاه سیستان وبلوچستان مشغول به تحصیل هستم.
خانم رضایی ادامه می دهد:از نظرمن معلولیت،محرومیت نیست و انسان با امید می تواند تمام معلولیت ها را کنار زده و برای رسیدن به خواسته هایش تلاش کند.
وی بیان کرد: دوران تحصیل را همانند سایردانش آموزان درمدارس عادی گذراندم وموفقیت من با وجود نابینایی الگوی خوبی برای سایردانش آموزان  بود. در دوران تحصیل درس هایم را به صورت صوتی می خواندم واز آنجایی که برادرم با من هم مقطع بود در درس ها به من کمک می کرد.
وی ادامه داد: در واقع خانواده من نقش زیادی درایجاد امید و انگیزه در من، برای ادامه تحصیل داشتند . آنها از هیچ تلاشی برای مداوای من فروگذار نکردند و حتی من را برای مداوا به کشورهای همسایه بردند و معلولیت من از نابینایی مطلق به نابینایی قانونی تبدیل شد و به خاطر تلاش های آنهاست که اکنون اجسام را در فاصله یک متری تشخیص می دهم.
آسیه می گوید: همه کارهای منزل را خودم انجام میدهم و درساعات بی کاری به مطالعه می پردازم. در واقع پدر ومادرم نور امید را درقلبم روشن کردند و حمایت های آنان باعث صبوری و موفقیت های من شدو من درسال ۹۳ توانستم با رتبه۷هزار وارد دانشگاه شده و در رشته تاریخ دانشگاه سیستان وبلوچستان ادامه تحصیل دهم.
انتهای پیام/9031
 
Share/Save/Bookmark
کد مطلب : ۶۳۲۵۰


ارسال