امام علی (ع) فرمودند: طمع تو را بر لب آب برد و سيراب ناشده بيرون آرد. ضمانت مىكند و وفا نمىكند. چه بسا آشامندهاى كه پيش از سيراب شدن، آب گلوگيرش شود.
تاریخ انتشار :دوشنبه ۱۳ بهمن ۱۴۰۴ ساعت ۰۵:۰۰
شرح حکمت ۲۷۵ نهجالبلاغه؛
نکوهش طمع و دلبستگی به دنیا
وَ قَالَ (علیه السلام): إِنَّ الطَّمَعَ مُورِدٌ غَيْرُ مُصْدِرٍ وَ ضَامِنٌ غَيْرُ وَفِيٍّ؛ وَ رُبَّمَا شَرِقَ شَارِبُ الْمَاءِ قَبْلَ رِيِّهِ؛ وَ كُلَّمَا عَظُمَ قَدْرُ الشَّيْءِ الْمُتَنَافَسِ فِيهِ عَظُمَتِ الرَّزِيَّةُ لِفَقْدِهِ؛ وَ الْأَمَانِيُّ تُعْمِي أَعْيُنَ الْبَصَائِرِ؛ وَ الْحَظُّ يَأْتِي مَنْ لَا يَأْتِيهِ.
امام علی (ع) فرمودند: طمع تو را بر لب آب برد و سيراب ناشده بيرون آرد. ضمانت مى كند و وفا نمى كند. چه بسا آشامنده اى كه پيش از سيراب شدن، آب گلوگيرش شود. هر قدر چيزى كه مايه رقابت است، ارزشش بيش باشد، اندوه فقدانش بيش باشد. آرزوها ديدگان بصيرت را كور سازند و بهره نصيب كسى شود كه در پى آن نبوده است.
انتهای خبر/ https://asrehamoon.ir/vdciyqazwt1av52.cbct.html
asrehamoon.ir/vdciyqazwt1av52.cbct.html
